قرآن کریم، ترجمۀ عزتالله فولادوند.
آقاگلزاده، فردوس (1392)، فرهنگ توصیفی تحلیل گفتمان و کاربردشناسی، تهران: علمی.
ابن‌ابی الحدید (1378)، شرح نهج‌البلاغه، بهتحقیق محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت: دارالاحیاء الکتب العربیه.
ابن‌اعثم کوفی (1411 ق)، الفتوح، بیروت: دارالاوضاء.
ابن‌جریر طبری (بی‌تا)، تاریخ الرسل و الملوک، افست از روی چاپ لیدن.
ابن‌عبدربه (1987 م)، العقد الفرید، بیروت: دارالکتاب العمیه.
ابنفارس، احمد بن ذکریا (1404 ق)، معجم مقاییس اللغه، قم: مکتب الاعلام الاسلامی، مرکز النشر.
ابنمنظور، محمد بن مکرم (1414 ق)، لسان العرب، بیروت: دارالاصادر.
ابنکثیر، اسمعیل بن عمر (1411 ق)، البدایۀ و النهایۀ، بیروت: م‍ک‍ت‍ب‍ۀ ال‍م‍ع‍ارف.
امین ناجی، محمدهادی، محمدمهدی جعفری، و مژگان حامی (1401)، «بررسی کنشهای تحمیدی امام علی (ع) با مردم و سپاهیان در مواجهه با قاسطین، با تکیه بر نهج‌البلاغه»، پژوهشنامۀ علوی، س 13، ش 25، 3-27.
ایوکی نجفی، علی، امیرحسین رسولنیا، و علیرضا کاوه نوشآبادی (1396)، «تحلیل متنشناسی خطبۀ شقشقیه براساس نظریۀ کنش گفتاری سرل»، فصلنامۀ پژوهشنامۀ نهج‌البلاغه، س 5، ش 19، 1-17.
پایا، علی (1383)، فلسفۀ تحلیلی، مسائل، و چشماندازها، تهران: طرح نو.
تمیمی آمدی، عبدالواحد (1342)، غ‍ررال‍ح‍ک‍م و دررال‍ک‍لم، م‍ق‍دم‍ه و ت‍ص‍ح‍ی‍ح و ت‍ع‍ل‍ی‍ق میرجلالالدین حسینی ارم‍وی، تهران: دانشگاه تهران.
جعفری، محمدمهدی (1380)، پرتوی از نهج‌البلاغه، تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، سازمان چاپ و انتشارات.
جمعی از نویسندگان بنیاد نهج‌البلاغه (1394)، دانش‌نامۀ نهج‌البلاغه، تهران: سازمان پژوهش و برنامهریزی آموزشی، انتشارات مدرسه.
حسینی معصومی، سیدمحمد و عبدالله رادمرد (1394)، «تأثیر بافت زمانی ـ مکانی بر تحلیل کنش گفتار، مقایسۀ فراوانی انواع کنشهای گفتار در سورههای مکی و مدنی قرآن کریم»، دوماه‌نامۀ جستارهای زبانی، س 6، ش 3، 65-92.
الراغب الاصفهانی، حسینبن محمد (1412 ق)، المفردات فی غریب القرآن، بیروت: دارالشامیه.
ربانیخواه، احمد (1397)، تحلیل دیدگاه عرفی‌بودن زبان نهج‌البلاغه، تهران: دانشگاه پیامنور تهران جنوب.
سـرل، جـان راجرز (1385)، افعـالگفتـاری، جسـتاری در فلسـفۀ زبـان، ترجمـۀ محمدعلـی عبداللهـی، تهران: پژوهشـگاه علـوم و فرهنـگ اسـلامی.
الشریفالرضی، محمدبنحسین (1389)، نهج‌البلاغه، ترجمۀ محمدمهدی جعفری، تهران: مؤسسۀ فرهنگی تحقیقاتی ذکر.
صدریه، پیام و مرتضی سلماننژاد (1397)، نیایشها و ستایشها در نهج‌البلاغه، مشهد: بهنشر.
صفوی، کوروش (1387)، مبانی زبان‌شناسی، تهران: وزارت آموزش و پرورش.
طباطبایى، محمدحسین (1374)، تفسیر المیزان، ترجمۀ محمدباقر موسوی و سیدعبدالکریم موسوی همدانی، قم: جامعۀ مدرسین حوزۀ علمیۀ قم، دفتر انتشارات اسلامى.
طبرسى، ابومنصور (1386 ق)، الإحتجاج، نجف: دارالنعمان.
العسکری، الحسن بن عبدالله (1400 ق)، الفروق فی‌اللغه، بیروت: دارالافاق الجدیده.
کاظمی، فروغ و سپیده جمشیدی (1395)، نظریۀ کنشهای گفتاری در فارسی و انگلیسی، تهران: داستان.
کلینی، محمد بن یعقوب (1385)، روضۀ الکافی، النجف الاشرف: مطبعۀ النجف.
کلینی، محمد بن یعقوب (1390)، اصول کافی، قم: موعود اسلام.
مجلسی، محمدتقی (بی‌تا)، بحارالانوار، بیروت: دارالاصدار.
محمدی رىشهرى، محمد (1389)، دانش‌نامۀ امیرالمؤمنین «ع» برپایۀ قرآن، حدیث، و تاریخ، قم: مؤسسۀ علمى ـ فرهنگى دارالحدیث، سازمان چاپ و نشر.
محمودی، محمدباقر (1376)، نهجالسعادۀ فی م‍س‍ت‍درک نهج‌البلاغه، تهران: وزارۀ ال‍ث‍ق‍اف‍ه و الارشاد الاسلامی، مؤسسۀ ال‍طب‍اع‍ۀ و ال‍ن‍ش‍رۀ.
مفید، محمد بن محمد (1386)، الارشاد، قم: سعید بن جبیر.
Buss, M. J. (1988), “Potential and Actual Interactions between Speech Act Theory and Biblical Studies”, Semeia, no. 41, 125-134.
Searle, J. R. (1983), Intentionality, Cambridge: Cambridge University Press.
