پژوهشگاه علوم انسانی ومطالعات فرهنگی پژوهش‌نامه علوی 2383-0859 16 32 2026 02 20 An analysis of the function of "living evidence" in the Alawi arguments for the Imamate تحلیلی بر کارکرد «حجت‌های زنده» در استدلال‌های علوی بر امامت 10941 10.30465/alavi.2026.52905.2761 FA مریم السادات هاشمی دکتری کلام اسلامی ،مدرس دانشگاه ،اصفهان .ایران Journal Article 2025 09 18 One of the less explored aspects of Imam Ali’s (a.s.) argumentative tradition regarding Imamate is the use of “living arguments”; that is, arguments and evidence that are neither confined to the distant past nor merely in the realm of text and theory, but are objectively present in the time and place of the audience. This study, with a textual and analytical approach, explores the role of such arguments in the wisdom, letters, and sermons of Nahj al-Balagha and Imam Ali’s practical life. The main goal is to explain the fact that the Imam, in addition to revealed texts and rational arguments, used “self-being” (his present identity, qualities, and personality) and “actions” (objective and observable actions and behaviors) as living arguments to prove the legitimacy of his Imamate. The innovation of this research lies in its emphasis on the connection between empirical evidence and theological discourse and its analysis based on the contemporary theories of “demonstrative evidence” and “witness testimony.” The findings show that this approach not only provides internal coherence to Alawi’s arguments, but also creates a bridge between the theory of Imamate and the lived experience of the audience, in such a way that Imam Ali himself and his actions become a living model for the legitimacy and effectiveness of Imamate. یکی از جنبه‌های کمتر کاوش‌شده در سنت استدلالی امام علی‌علیه‌السلام درباره امامت، بهره‌گیری از «حجت‌های زنده» است؛ یعنی دلایل و شواهدی که نه در گذشته دور محصورند و نه صرفاً در عالم نص و نظریه قرار دارند، بلکه در زمان و مکان مخاطب حضور عینی دارند. این پژوهش با رویکردی متن‌پژوهانه و تحلیلی، به واکاوی نقش این نوع حجت‌ها در حکمت‌ها، نامه‌ها و خطبه‌های نهج‌البلاغه و سیره عملی امام علی می‌پردازد. هدف اصلی، تبیین این واقعیت است که امام، علاوه بر نصوص وحیانی و برهان‌های عقلی، از «خودبودگی» (هویت، خصال و شخصیت حاضر خویش) و «کردار» (کنش‌ها و رفتارهای عینی و قابل مشاهده) به‌عنوان براهینی زنده برای اثبات حقانیت امامت خویش استفاده کرده است. نوآوری این پژوهش در تأکید بر پیوند براهین تجربی با گفتمان کلامی و تحلیل آن بر پایه نظریات معاصر «برهان نمایشی» و «شهادت شاهد» است. یافته‌ها نشان می‌دهد که این رویکرد نه‌تنها انسجامی درونی به استدلال‌های علوی می‌بخشد، بلکه پلی ارتباطی میان نظریه امامت و تجربه زیسته مخاطب می‌سازد، به‌گونه‌ای که امام علی خود و کردار خویش را به الگویی زنده برای حقانیت و کارآمدی امامت بدل می‌کند.